Kiedy język kataloński zaczyna ulegać przetrawieniu.

"El Punt" 15/02/10

Jordi Soler, Quan el català se'ls indigesta

Kilka dni temu, kiedy słyszymy wiadomość z rozdania tegorocznych nagród Goya, którą nagrodzono także kataloński film „Pa negre” („Czarny chleb”), w Madrycie miały miejsce inne wydarzenia, które moglibyśmy relacjonować z językiem katalońskim.
Dalej czytamy, że lingwista i dialektolog Inés Fernández-Ordóñez podczas wygłaszania swojej mowy z okazji otwarcia Akademii Real Espanyol (RAE), podkreśla, iż espanyol nie można w żadnym wypadku identyfikować z castellà, gdyż różnica polega na tym, że espanyol jest zbiornikiem lingwinistycznych praw różnego pochodzenia (asturiolleoński, navarroaragoński, galioportugalski i kataloński).
W tym samym czasie odczytujemy ze strony tytułowej Le Monde, odznaczającą się zdecydowanie, informację, która spod nagłówka z imieniem Jordi Savall przedstawia okładki dwóch płyt ostemplowanych francuską pieczątką. Pierwsza zawiera Rèquiem K.626 i Música fúnebre maçònica K. 477 W. A. Mozarta wykonana przez Capella Reial de Catalunya (zapisaną poprawnie po katalońsku) i Le Concert des Nations. Na drugiej znajduje się el Cant de la Sibil.la wraz z Montserrat Figueras i Capella Reial de Catalunya. Oczywistym jest fakt, że Jordi Savall dyryguje oba te przedstawienia muzyczne. W wiadomościach sportowych, na kanale 9, jak i w innych mediach odbija się wielkim echem wydarzenie w Huesce, jakie przeżyl po meczu trener Girona FC, Raül Agné (żeby o niczym nie zapomnieć, wygrała drużyna girońska).
Podczas rozmów z dziennikarzami, w trakcie próby oddania odpowiedzi na zadane pytanie przez zaproszonych dziennikarzy, jeden z lokalnych jego przedstawicieli odpowiada, żeby na zadawane mu pytanie w języku katalońskim odpowiedział po katalońsku. W odpowiedzi na to, Agné wstaje i opuszcza salę. W rezultacie znaczenie jego postępowania zostaje odebrane pozytywnie, poprzez wielu reprezentantów sici społecznych, liczbą 3.000 smsów wsparcia i życzeń.

Mówcie co chcecie, spiskujcie jak chcecie, ja zwrócę się w stronę słynnej wypowiedzi Francesca Pujols, którą Salvador Dalí umieścił na pomniku, znajdującym się przed Teatre-Museu Gala-Dalí,
w Figueres:

„El pensament català – afegiu-hi l'idioma – rebota sempre i sobreviu als seus il.lusos enterradors”

„Myśli katalońska - dodajcie do niej język - zawsze rozkwita i przeżywa pogrzebane złudzenia.”

Manifest revulsista nord-català

Pascal Comelade - Joan-Lluís Lluís - Aleix Renyé

«L'art nou no és un art d'afalac, sinó de lluita...»
(Joaquim Folguera, 1915)


Malgrat l'empenta creativa i agitadora, fa unes dècades, del grup Guillem de Cabestany i dels activistes que el sostenien, malgrat les iniciatives col·lectives i individuals de guerrilla cultural, l'especificitat de la creació artística a Catalunya Nord és, cada dia més, ocultada, negada i desnaturalitzada.
Aquesta creació específicament nord-catalana és fagocitada en primer lloc per l'entitat administrativa cripto-regionalista anomenada Languedoc-Roussillon. Una entitat creada en laboratori per enginyers sense accent ni memòria, pagats a preu fet i posteriorment condecorats. Aquesta région no és més que l'estadi últim del sempitern imperialisme cultural jacobí, a través dels seus organismes més polits (Direction Régionale des affaires Culturelles, ARAM, Maison du Livre et des Écrivains, etc., lloadors d'un tradicionalisme en via de putrefacció malgrat la seva pseudo-modernitat d'inspiració parisenca). Aquest imperialisme jacobí és servit per zelosos funcionaris montpellerencs i col·laboradors locals, amnèsics tricolors, caps de Segarra miserables del «bé cal anar fent».

Afirmem, com a creadors catalans, que aquest Roussillon (apellació reductora i tan infame com la francesització dels nostres topònims) no té res a veure ni a fer amb aquest Languedoc a qui ben poc li han deixat de Llengua doc. Cap decisió administrativa no ens el poden fer sentir com a part integrant de la nostra identitat, malgrat les nombroses i força subvencionades iniciatives culturals que intenten legitimar aquesta fusió entre ambdós territoris.

El revisionisme politico-cultural de la région és i serà l'instrument ideològic francès de l'agonia de la nostra malmesa identitat catalana del nord. Perquè creiem que Catalunya Nord -- única apel·lació que respecta la dignitat històrica i geogràfica d'aquest territori -- és part integrant dels Països Catalans (allò tan oblidat de Salses a Guardamar...).
Als moralistes del regionalment correcte que veuran, en aquesta afirmació, un «reflex identitari passeista» o un «nacionalisme-agressiu-que-condueix-a-la-balcanització», els recomanem que rellegeixin (si l'han llegit mai) la proclamació de la República catalana d'en Francesc Macià o els escrits del sindicalista Salvador Seguí (si no saben qui és, que cerquin a la Gran Enciclopèdia Catalana) i comprendran, si els ho permet la seva ofuscació franco-francesa, el fons
universalista i llibertari d'una part del poble català, tot al llarg de la història de la seva opressió. Refusem, doncs, com la fàbrica creadors i com a persones, de considerar-nos languedociens-roussillonnais o, altrament dit, francesos regionals. Aquesta région, amb els seus happenings costumistes, la seva world-musak analfabeta, els seus truquets de màgia literaris, el seu discurs regionalista ectoplàsmic, vehicula amb aires nous la vella idea totalitària franco-espanyola d'un «Sud Global», tenyida d'un exotisme d'obligada mediterraneïtat. I així n'aprofiten per dibuixar noves i fantasmagòriques «eurofronteres» assassines d'identitats (gràcies a Montpeller, Tolosa, París i Madrid). Tot això per arribar ala uniformització definitiva, beata i cloroformitzadora d'un arc mediterrani el geni del qual és proporcional al nombre de culs bronzejats que s'hi passegen.

Aquest projecte tan vergonyosament acceptat pels collaboracionistes locals, i també barcelonins, exigeix que les cultures pròpies dels territoris inclosos en aquest invent regional es dilueixin fins a no tenir més color, sabor ni flaire. Unes cultures pròpies prou rebaixades perquè no facin ombra al new age que ens han inventat : corridas, bodegas i flamenco adulterat són, a hores d'ara, el nec plus ultra de la cultura meridional i la imatge publicitària de la région.
Un espanyolisme cridaner amb flaire d'aquell folklore sepulcral de moda a l'Espanya franquista. És el gran descervellatge,que sembla fer la unanimitat tant a la dreta (l'extrema, i l'altra) com a l'esquerra jacobina i patriota i, en definitiva, a tots aquells que ja no saben fer la diferència entre la vida real i un joc televisiu.

Sem conscients, és clar, de la implantació cada dia més gran, al nostre país, de comportaments ultra-francòfils i de l'arrelament de les mentalitats nacional-integristes franceses. També constatem l'abandó progressiu de la percepció de la nostra catalanitat, com també la ignorància quasi completa dels catalans autònoms del Sud envers nostre (l'exemple anecdòtic en seria l'èxit de la Maison du Languedoc-Roussillon a Barcelona, un insult per als nord-catalans).
Nosaltres, en tot cas, volem crear aquí, perquè vivim i treballem aquí, i perquè ens repugna aquesta política d'asfíxia programada, sota els aplaudiments generalitzats, de la nostra cultura. Volem crear i anar fent, amb mandra o coratge i tal com li ragi a cada un. Però que hom no esperi, per valorar, mirar, llegir o escoltar el que fem i creem, que hàgim triomfat a Paris, com és tan sovint el cas amb els artistes catalans (del nord o del sud) que arriben a tenir un cert ressò a Perpinyà.

Aquest comportament del públic i de les institucions locals no és més que un símptoma greu d'artrosi provincianista -- obsessió per la Capital -- que esdevé perversió mental quan és acompanyada d'un menyspreu tot just dissimulat per tot el que es crea aquí...
Parlem doncs del Conseil Général. Maquinària departamental que, des que va sortir del fang de la nit jacobina, es mostra absolutament indiferental que es fa i es crea aquí, si aquest fer i crear implica l'assumpció d'una identitat catalana sense equívocs. Perquè aquest fer i aquest crear s'allunyen dels seus costums culturals submesos i esquizofrènics : la cultura de la televisió patriòtica, dels festivals intercanviables i de les estrelles del show-biz que ens baixen de París.

Ens diran, és clar, que no necessitem ni conseils généraux, ni conseils régionaux per a crear... i és veritat. Que no s'ocupin de nosaltres, si no ho volen. Nosaltres sí que ens volem ocupar d'ells perquè la identitat catalana -- sense la qual les nostres creacions no serien el que són -- només podrà continuar existint si les institucions polítiques que regenten aquest territori l'assumeixen com a pròpia i com a cultura no fossilitzada.

Reivindiquem doncs un independentisme individualista creador, un idioma divers vehicle d'una realitat rica, que englobi el Vocabulari Rossellonès, l'Alcover-Moll i el Diccionari de l'Institut d'Estudis Catalans, perquè la llengua catalana, en tota aquesta diversitat, ens serveix Amb tota evidència a estructurar la nostra identitat. Reivindiquem una actitud llibertària
de creació sense autocensures, sense vergonyes localistes i sense ajudes ni autoritzacions.
I ho reivindiquem sense cap intenció de crear cap moviment o de dictar cap línia de conducta. Això sí, amb la voluntat de no renunciar al nostre marc cultural i mental, els Països Catalans, i amb un desig d'universalisme abastable únicament pels que no reneguen de la seva identitat. En el nostre cas, l'especificitat catalana septentrional.

Perpinyà, juny de 1998

Diada Nacional de Catalunya

Niektórzy nawet nie kojarzą, co dopiero mogą wiedzieć o tym, ile i w jakich okolicznościach historia, jak i twórczość znanych autorów łączą korzenie polskie z katalońskimi.
Wspomnienie, siła i jedność to jedynie słowa tworzące część historii Polski, gdy "Mury" Jacka Kaczmarskiego stały się symbolem solidarności narodowej, a "L'estaca" Lluisa Llacha "hymnem" Katalonii.




Utwór L'estaca Lluis Llach.



Mury Jacka Kaczmarskiego, tekst inspirowany melodią katalońskiego kompozytora i autora tekstów - Lluis'a Llach'a.

Hiszpanio! ”Bóg dał, Bóg wziął”.

Reakcja, sprowokowana sytuacją związaną z wdrążeniem w życie nowej ustawy, zakazującej walk z bykami w regionie katalońskim; dla niektórych stała się zaledwie objawem symptomu demokracji, do którego od dawna przyzwyczajają się Katalończycy. I nie czerwienią się oni ze wstydu za podjęcie pogardliwej decyzji w imię suwerenności, decyzji dotyczącą obyczaju, który ich w ogóle nie dotyczy. Ponieważ są oni świadomi funkcjonowania owego procesu adopcyjnego, morderczego obrzędu, który został im wręczony "za free" wraz z pack’iem reprezentantów partii politycznych.
Jeszcze nie zakończona w pełni procedura - ustanowiona większością głosów w Parlamencie - już od dawna posiada na swoim koncie hasła w sprawie jakiś niejasności związanych z owym głosowaniem.
Zabytkowa Hiszpania zaczyna szydzić z Katalońskiego Parlamentu.

Pierwsze pranie brudów dokonane zostało w intencji narodowej agresji wobec hiszpańskiej kultury i tradycji, co zasugerował prezydent Partii Popularnej (PP) w Katalonii – Alícia Sánchez Camacho. Zaledwie minęły dwadzieścia cztery godziny, a już pierwsze spekulacje zostały obalone, dzięki wsparciu jednego z przedstawicieli sąsiedniej partii - Miquel Cabrera - który dziesięć lat temu zaproponował głosowanie nad tę samą ustawą na Wyspach Kanaryjskie, a teraz prosi Mariano Rajoy (PP), aby nie mieszał polityki z bestialstwem i torturą. Partia PP nie jest jedyną, która pragnie obalić debatę.
Wczoraj dołączył do grona skandalistów prezydent Komisji Konstytucjonalnej Kongresu, Alfonso Guerra, który oznajmił, iż zakaz walk z bykami stanowi zaprzeczenie w sprawie tożsamość i akceptacji hiszpańskiej, co więcej, zapewnił on, iż należy poszukać sposobu, aby dystrykt okręgu administracyjnego Barcelony zmniejszył obszar zasięgu prawa, jakim dysponuje ustawa. Pan Guerra, zapewne nie należy do grona tych najmniej poinformowanych, dlatego też należałoby od razu uznać jego słowa za wypowiedź w złej wierze.
Nie tylko złe zamiary moglibyśmy kwestionować w tej sprawie, lecz przede wszystkim należałoby pamiętać o ewidentnej różnicy w tradycji i kulturze całego półwyspu Iberyjskiego (pamiętając, iż jeśli rozważamy tutaj zasięg tak starego obrzędu hiszpańskiego, to nie pomijajmy Portugalii!!)

Podążając tropem historycznych zmian i ich konsekwencji, dziś możemy zaobserwować, iż aktualna sytuacja polityczna w Katalonii została postawiona pod znakiem zapytania. Ostatnie wydarzenie, które na pewno już zapisuje się na kartach historii, kraju, który zaledwie miesiąc temu stracił swoją ważność istnienia – a to wszystko za sprawą wydania decyzji przez Trybunał Konstytucyjny – podejrzany jest teraz o próbę zniszczenia całej Hiszpanii włącznie z jej kulturą i dziedzictwem.

Wszystko to dlatego, że „kataloński problem” nie dotyczy tylko jednego zagadnienia, sięga on dużo dalej. Począwszy od teologicznej koncepcji siły imperium (sakralizmu monarchii i konstytucji) przeciwstawiającej się republikanizmowi katalońskiemu, z niepamiętną stolicą w Barcelonie i Figueres, a skończywszy na dyktaturze frankistowskiej, po której pozostał ślad taktyki republikańskiej stolicy z 1931 roku. Oczywiście dzięki zmianą w Konstytucji możemy zaobserwować, że niektóre z odpadów frankistowskich jeszcze się nie rozłożyły, problem w tym, że zaczynają one gnić i śmierdzieć. Owy kontekst ciągnie za sobą liczne niepowodzenia i kłamstwa, które rządzą się prawami powierzchownej demokracji hiszpańskiej. Katalończycy nie stali się bardziej wrażliwi, ani bardziej narodowościowi, lecz raczej bardziej pragmatyczni. Poczucie ich przywiązania do Państwa (i jedynej narodowości, hiszpańskiej) paraliżuje ich możliwości rozwoju, ze względu na akceptację nowych paradygmatów demokracji.



Do jednych z najnowszych odkryć sezonu letniego należy fakt, że Katalonia wraz z jej republikański obrębem znajdują się na granicy „zimnej wojny” z Narodem Hiszpańskim – na co wskazywałyby wszelkie opinie w tej sprawie, pojawiające się do tej pory w prasie. W konsekwencji spełnia się profetyzm Ramon’a Trias’a Fargas’a: “Katalończycy nie uniezależnią się, dopóki nikt ich do tego nie zmusi”.
Jednak w przypadku podjęcia próby, wprowadzenia w życie zakazu znęcania się nad zwierzętami, musimy pamiętać, o tym, że to wszystko za sprawą popularnej inicjatywy zgromadzenia osiemdziesięciu tysięcy podpisów, w żadnym wypadku nie dotyczących Hiszpanii jako Narodu, lecz również praw obrony zwierząt!

Alt Emporda - fot.M Barglik

Spacerując po śródziemnomorskim lesie zadziwiający wydać nam się może wygląd wyciętej dolnej kory drzew. Ogromnych obszarów plantacji "wygolonych nóg". Jest to jeden z typowych obrazów pejzażu leśnego, z którym łączy się tradycja rodzinna przekazywana od pokoleń.

Korek, Salvador Garcia-Arbós

Nie każda butelka wina jest zamykana cylindrem z korka. Nie wszystkie butelki wina produkowanego w Katalonii i regionie Girony posiadają korek wykonany tylko z jednego kawałka kory. Temat wydaje się drobiazgowym, jednak pochodzenia korka i jego jakość stanowi wątek licznych dyskusji na Półwyspie Iberyjskim. Dla niektórych przedsiębiorstw oryginalny korek wykonany tylko z jednej części wychodzi za drogo, więc, aby móc zarobić, skuje się cylindry wykonane z mieszanki z klejem.

Wykończenie korka do butelek stanowi powszechny, lecz nie największy problem na rynku. Jednak mówią, iż szkodzi on globalnej zagładzie gospodarki: kompetencja nowych mieszanek, dofinansowanie, które wspomagają takie kraje jak na przykład Portugalia, daje im pierwszeństwo na całym półwyspie, dlatego spotykamy się przez przypadek z możliwością zobaczenia pozostawionych dziko lasów korkowych bez kontroli w regionie Girony, bądź też ruchu industrii politycznej w sektorze wyrobu korka.
Dnia 21-ego marca 2009 roku odbyła się uroczysta debata na temat korka z Can Grau, z Parfrugell, producentów wina Priorat; jednego z najważniejszych na świecie (Denominacio d’Orgien), którzy na spotkaniu przyglądają się bliżej wykonaniu korka z Empordà, ze względu na jego pochodzenie z pobliskich obszarów lasów śródziemnomorskich oraz sławe jednego z najlepszy na świecie. René Barbier jeden z trzech ojców nowego Priorat i wszech znany producent Carles Falcó - marek pochodzenia Griñón - nie wyobrażają sobie wina bez cylindra wykonanego tylko z jednego kawałka kory drzewnej. Więcej, Barbier wnika w proces jakości części, z jakiej jest on wykonany.

Priorat przed Barbier, Josep Lluís Pérez i Álvaro Palacios był rodzajem gminy zdeprymowanej, prawie opustoszałej, zamieszkanej jedynie przez ludzi starszych i młodzież, która uciekała do miast. Badania i produkcja wina o wysokiej jakości odnowiły cały region.(...)


Josep Guix, dyrektor regionu Agrokultury i Produktów Spożywczych oraz Rekreacji Rolnej proponuje stworzenie ochrony jakości (D.O.) produkcji korka w Empordá.
Bardzo romantyczna propozycja lecz mało osiągalna, Współpraca, w sektorze ściągania kory jest bardzo ważna dla trzech głównych gałęzi owej produkcji, która kieruje współczesną agrokulturą mając na uwadze ruch urbanistyczny, industrialny i turystyczny, czyli ochronę społeczną i ekonomiczną środowiska. Pierwsza z nich dotyczy ochrony śródziemnomorskich lasów i ich oczyszczanie, które zapobiega pożarom. Druga, która będzie kontrolować powrót do stylu życia leśno-wiejskiego czyli mowa o regulacji podstawowych zasad infrastruktury czyli gwarancji swobodnego dotarcia mieszkańców do swoich chatek górskich, telekomunikacja i podstawy swobodnego życia codziennego.
Trzecia z gałęzi powinna zająć się gwarancją tego, że ten leśny system będzie posiadał ekonomiczne podstawy do produkcji. Ewidentnie korek to nie winorośl, lecz stanowi on idee I+R+D: (innovació, recerca i desenvolupament) innowacja, badania i rozwój.

Istotny faktem jest to, iż aby ściągać korek potrzebne są do tego trzy generacje altruistów - w prosty sposób tłumacząc: dziadek sadzi dąb wiecznie zielony (gatunek korka), po 30-tu lub 40 latach syn zrzuca pierwszą powierzchnię peleryny, a po 30 latach jego wnuk ściąga pierwsze kawałki kory. Od tego momentu co 15-20 lat powtarzany jest ten sam proces. Kora, z której wykonywany jest korek stanowi śródziemnomorski model wzrastający w wolnym tempie, w odróżnieniu od rodzaju anglosaskiego, szybkiego i natychmiastowego.

Garcia-Arbós Salvador, El Suro. Apunts de gastronomia, “Revista de Girona” núm. 256, Setembre-Octubre 2009, pp. 11.


Podsumowując, zaistniały problem, który wyklucza możliwość przywrócenia godność tradycyjnego produktu Katalonii, oczywiście o najlepszej jakości stanowi brak widocznej współpracy czyli porozumienia, cierpliwości, solidarności. Czyżby brak owych zdolności społecznych spowodowała, iż dziś, tylko najbogatsi cieszyć się chcą winem dobrze zakorkowanym, czy może jest to powód lenistwa dzisiejszego pokolenia.? 
Musimy jednak wziąć pod uwagę, iż większa część lasów w Katalonii została sprzedana i stanowi obecnie teren prywatny. 
W takim razie, gdy ciężko jest dojść do porozumienia w sprawie oczyszczania lasów śródziemnomorskich, które stanowią stary ale skuteczny sposobem na uniknięcie pożaru, jak możemy się zastanawiać nad współpracą w sprawie korka. Brzmi to groteskowo. Jednak tragiczną częścią tej dysputy jest moment, kiedy widzimy  jak natura bierze sprawę w swoje ręce, pędząc pod prądem tramuntany i paląc wszystko co nasunie się pod ręce, aby oczyścić las, gdyż ludzka debata i zamyślenie trwają lata.

Po pożarze, krajobraz natychmiast ulega zmianie, widać wielkie kamienie wzgórz, drzewa rozwijające się w swobodnie wyznaczonej dla siebie przestrzeni. Zmienia się nasze widzenie 
Owszem, nad krajobrazem Katalonii można się zdumieć, można zwariować, ponieważ wartość tego kraju wyznacza niepowtarzalny i niebywały widok.

Legendarne ziemie

LEGENDARNE ZIEMIE

To na ziemiach Albery, na szczycie górskim Pirenejów Wschodnich znajduje się miejsce, gdzie można zobaczyć jak daleko sięga Costa Brava: konsekwentnie rozsypanych po morzu Pirenejów; to ten skrawek ziemi, na którym góry i morze łączą się beztranzytowo, i tu gdzie zrodziła się legenda, która tak jak zachodzące słońce, nigdy nie wiesz, z której części świata pochodzi.



Mówią, że poeta Orfeusz, który płynął żaglowcem z Grecji padł ofiarą obojętności, rozbijając się na tutejszych wodach. Po kilku turbulencjach uratował się zaczepiając o rafę, jednak opuszczony, sam, bez nadziei, gdyż wiedział, że nie zdoła dopłynąć do brzegu. W smutku nad zaistniałą sytuacją, zaczął śpiewać jedną z najsłodszych pieśni, tak słodkich, że góry zaczęły się przesuwać, tak, aby pieśń mogła swobodnie między nimi przepłynąć. I stało się możliwe. Pireneje zaczęły się przesuwać tak, że sam Orfeusz uderzony kamieniem wpadł do wody. Dzięki tej katastrofie, rafa na której siedział zbliżyła się do brzegu, tak, że też om spokojnie mógł do niego dotrzeć. Od tamtej chwili, miejsce, o którym wspomina legenda nazywa się cap de n’Orfeu, bądź prościej, cap Norfeu.

Istnieje jeszcze jedna legenda, która opowiada o cap de Creus (Głowa krzyży). Mówią, że przed wieloma stuleciami, wtedy, kiedy kilka mnichów wyruszyło łodzią z Rzymu w ucieczce przed barbarzyńcami, podczas podróży trzymali oni w rękach krzyż Świętego Piotra, przekonani, że w taki sposób unikną wszelkich katastrof. Dopływając do wybrzeża, byli pewni że, ze względu na opady śniegu, nie będą mogli kontynuować ucieczki. Postanowili opuścić łódź i umieścić na wzgórzu kilka krzyży, symbolizujących to miejsce miejscem świętym. Od tego czasu, część ta nosi nazwę cap de Creus, gdzie następnie rozpoczęła się budowa klasztoru Świętego Piotra z Rodos, który zastępował rzymską świątynię wzniesioną na część Venus Pirene. (zdjęcia klasztoru: http://www.monestirs.cat/monst/aemp/ae42rode.htm)

Wiemy, że legendy nie stanowią wiarygodnej prawdy, lecz także, że nie narodziły się one gdziekolwiek.Każda z nich ma swoje źródło. Cała powierzchnia krajobrazu Albera/-y, jaką możemy dostrzec gołym okiem wiąże się ściśle z legendami, niemniej jest ona miejscem dziwacznym, jej orografię otaczają wody morskie, które zamykają i tworzą obszar hermetyczne odizolowany, idealny, mitologicznie wyobrażalny.

                                                                                                     (video:http://parcsnaturals.gencat.cat/ca/albera/

Pozostawiając na boku legendy, musimy wspomnieć, iż Albera to także idealane miejsce do życia i spacerowania. Dużo dalej niż sięga kapryśność Orfeusza czy Venus, jasnym jest fakt, iż miejsce styczności gór z morskimi wodami tworzy niepowtarzalny widok o niezbyt wysokich szczytach; ukrytych dolinach, odizolowanych skałach, wiatrem postrzępionych nizin, dumnym wybrzeżu, wymarzonych plażach i starych rybackich wioskach, które coraz częściej odwiedzają turyści.

Klasztor Sant Quirze de Colera

Nie ma zbyt wiele takich miejsc w Europie, gdzie w przeciągu kilku minut możesz przejść z wybrzeża na góry. Wydawać się to może dziwaczne, kiedy w sierpniowy gwar pozostawiasz za sobą gęsto zaludnioną plaże, jak Port de la Selva, Cadaqués o Llança i udajesz się w kierunku nie znanym nikomu; na przykład w stronę Sant Quirze de Colera, klasztoru o długiej historii, który nagle pojawi się przed twoimi oczami, na dole, w ukrytej dolinie, gdzie pasą się krowy i odpoczywa cisza...

Historia Albery, ziemi pograniczna jest dość długa i zróżnicowana. Wraz z Traktatem Pirenejskim, w roku 1659, Ludwik XIV z Francji, Filip IV z Castella i III z Aragony zdecydowali wspólnie, iż miejsce to, będzie stanowić granice z Francją. na ten temat wypowiadał się również Josep Pla: „negocjacje, które prowadził Traktat Pirenejski stanowią dyskusję nad cząsteczką ziemi graniczącej z Francją, kraju, który ma sięgać milimetr dalej, po to, aby stać się francuskim”. Francuskie negocjacje starały się wyznaczyć granice w Pení, gdzie znajduje się Portbou, kolejno Colera, Llança, el Port de la Selva i Cadaqués (obecne terytoria Katalonii), które miał należeć do Francji. Pomimo nieporozumieniom, ziemie Albera zostały uznane za granice obu państw, dlatego też zawsze stawiane były na ostrzu noża. (...)

Obecnie klasztor poddany jest starannej restauracji, częściowo dofinansowywanej przez Autonomiczny Rząd Katalonii. Po zakończeniu prac, jestem pewny, że zmieni się wraz z pobliskim kościołem Sant Maria, w miejsce, częstych wycieczek turystycznych, tych, którzy rezygnują z oblężonych i nasłonecznionych plaż. Może stanie się ona powodem do odkrycia Albery. (...) Jeśli tylko zostawimy za sobą samochód i ruszymy w pieszą wycieczkę, możemy od Sant Quirze, tak jak ja czasami spaceruje, dojść do Banyuls (357 metrów) skąd rozprzestrzenia się krajobraz od strony północnej i gdzie znajdziemy wojskowy bunkier, przekształcony w schronisko górskie dla młodzieży. Punkt pamięci absurdalnej granicy i tysięcy katalońskich republikanów, którzy po walce, marszem szli po tym odcinek. Lecz to już jest inna historia, którą opowiada się na ziemiach Albery...

Artykuł/Article: Xavier Moret, Terres de llegenda. Primers relleus

Lekcja gwizdania

Spektakularne gwizdanie dziesięciu tysięcy Katalończyków i Basków było dedykowane hymnowi i królowi Hiszpanii, podczas finałowego meczu w Walencji. Sytuacja ta mocno dotknęła Hiszpanów, ujawniając przy tym ich mentalność w stosunku do mieszkańców nie-hiszpańskich, nad którymi dominują, i których nieustannie krytykują. Pierwszym i niespodziewanym dla nich stał się impakt z rzeczywistością, której nie znają, ani nad której istnieniem nigdy się nie zastanawiali.

Koniecznie musimy zapoznać się z sytuacją społeczną Hiszpanów, z nomenklaturą włącznie, aby przeskoczyć do punktu głównego, ekskluzywnie karmiącego wszystkich krytyków, intelektualistów i polityków, którzy wzajemnie uogólniają wszystko z dawkę nienawiści, a Hiszpanie głęboko wierzą we własną propagandę, do której zawsze powracają, kiedy tylko nie potrafią ukryć, ani schować ewidentnego obrzydzania popularności i masy Katalończyków i Basków, którzy zamieszkujących hiszpańskie posesje, bez prawa do wolnej egzystencji.

Hiszpańska niespodzianka w złym humorze: mieszkańcy kręgu intensyfikacyjne zamkniętych regionów, dla których król jest jedyną wysławianą chwałą na planecie Ziemia, a jego naród jedynym żyjącym w kraju. Pamiętając o mieszkańcach miast i nacjonalistach, którzy zdecydowali za wszystkich, iż wszyscy staną się jednorodną, jedyną Hiszpanią i Hiszpanami, powtarzając bezustannie, iż to zaledwie krótki etap, polegający na przyzwyczajeniu Katalończyków do tego, iż są oni tym samym, są identycznie, oczywiście, jeśli tylko w to uwierzą: lecz jeśli ostatnimi, którzy w to wierzą są Hiszpanie?

Podczas nielegalnych interwencji policji rekwirującej legalne bilety i kontrolującej osoby asystujące, tak jak zarządziła podczas Olimpiady chińska dyktatura, hiszpańska demokracja nie pominęła również tego przedsięwzięcia. Stadion, w odróżnieniu od Chin, został objęty całkowitą kontrolą policji i służby, włączając w to masywne aresztowania oraz liczne represje. W rzeczywistości nie mogąc zakneblować usta dziesięciu milionów osób, kanał telewizji publicznej wyemitował narodową kompromitację, a następnie silniejsze reperkusję, skandal sprowokował cenzura, która starała się zakłócić monopolię powszechnych transmisji publicznych. Gorzej niż najgorsza zbrodnia, błąd, ewidentnie kiedy Marca i As, komentując wiadomości o gwizdaniu, powtarzają trzy razy to samo nagranie z meczu, a gazety i telewizja europejska odbiera na całej szerokości urwaną transmisje i wiadomość o zakłóceniach publicznych... Totalna porażka Jihad Hispanica, o której się zaczyna mówić w obronie informacyjnego bojkotu, będącego potwierdzeniem malejącej siły hiszpańskiej polityki - Ups!


Irytująca reakcja Hiszpanów, jak zawsze, kwestionowana logiką umysłu ludzkiego, który bazuje na obwinianiu innych, spowodowała opadanie tynku z sufitu, który do prawdy jeszcze nie udało się postawić. Kiedy to wygwizdywanym hymnem jest hymn hiszpańskim wszystko wskazuje na to, że jest to znak karygodnego i ekstremistycznego poszanowania, lecz jeśli to wrażliwi Hiszpanie wygwizdują hymn turecki lub angielski, co miało miejsce na wcześniejszych meczach piłki nożnej, nikt na to nie zwraca uwagi. To właśnie to co zawsze robią: kiedy jakiś Hiszpan znieważa łotewską flagę na Łotwie, Rząd hiszpański i eurodeputacja robią wszystko, aby uniknąć niepożądanych sytuacji, natomiast jeśli ktoś znieważa hiszpańską flagę w Hiszpanii, rząd hiszpański rozpoczyna inwestygacje i zaczyna potępiać. Mało tego, Hiszpania podczas owych procesów rozpatruj zagadnienie zgodnie z ich Codi Penal, dochodząc do takich zagadnień jak: czy czasem nie jest wykroczeniem, fakt znieważenia flag Rządów Autonomicznych/de las Comunidades Autónomas ?
W przeciwieństwie do zbezczeszczenia i palenia flag katalońskich, które nie są poddawane przypadkom sądowym, ani wykroczeniom. Demokracja Orwelliańska: wszyscy jesteśmy równi, lecz Hiszpanie są równiejsi od innych.

Mogą oni narzucać swój hymn i obecność swojego króla na meczach klubów prywatnych, co w żadnym wypadku nie rozpatruje się jako upolitycznienie sportu, tak samo jak apolityczny zakaz selekcji katalońskiej drużyny. Poganiać i kupować wolontariuszy, aby uniknąć sytuacji rozpoznania "nieznanych" selekcjonistów; robić wszystko, aby nasi sportowcy nie mogli integrować się we własnych wyborach, nie biorąc nawet pod uwagę grup olimpijskich: wszyscy jesteśmy synami króla Hiszpanii, ostatniej z rodziny na planecie Ziemia, którego ojciec i matka, i wszyscy trzej synowie stali się olimpijczykami jedynego geniusza genetyki i swobody. Apolitycy sportu to jedynie ci, którzy gwiżdżą na króla i hymn hiszpański, nie ci, którzy go oklaskują. Logika lejka: stać przeciwko jest polityką, stać za, nie.


Uważając, iż wszyscy i cały kraj jest ich własnością, domagają się teraz, jak za czasów represji, abyśmy wszyscy dla uczestnictwa sportowego zmogli się i założyli na wspólny hymn, narodowość i króla, pomimo zakazu barania udziału w zawodach międzynarodowych. Patetyczne i niebywałe pretensje załamały tratwę i sprowokowały upadek, to pułapka: będąc mieszkańcami mono-kraju, wyjaśnić należy obowiązujące prawo i rodzaj płatności, odrębne od innych członków tego samego półwyspu.

Nie jest koniecznością powtarzanie zwyczajów z indeksu wykroczeń i kłamstw, które dedykują nam Hiszpanie, opanowanym słuchaczom i słuchaczkom już wystarczy (jeśli nie będą musieli czytać odpowiedzi na ten artykuł). Interesujące jest porównanie czystych syndromów wyczerpujących dyskurs nienawiści przeciwko Katalończykom, który tworzą 3 matryce: tradycja, która ujawnia katalońskie wykroczenie antysemickie (Według Hiszpanów, Katalończycy to prymitywni niesprawiedliwi egoiści intrygujący tym, że przyjmują wszystkich z otwartymi rękami), lata 70-te, kiedy koncentruje się tutaj część siły przemocy Katalończycy terrorystami; walka w latach 90-tych, kiedy to Katalończycy stali się nazistami. Już dwadzieścia lat trawa proces kombinacji owych wyobrażeń hiszpańskiego dyskursu nienawiści o intensywnej reprodukcji, może czas na zmianę. Co kreatywnego zrobiła Katalonia dla Jihad Hispanica? Proszę, odnówcie wykroczenia, bo nudzicie.

Jaki panuje zwyczaj w Hiszpanii? Nikt nawet nie zapytał! Wracając do tematu gwizdania, to, nic nie istnieje lub nic nie oznacza (negatywna reprezentacja, biedni manipulowani, młodzi głupcy, etc.) , albo należy ich ukarać i poddać represji (powróćmy tylko do klasycznego wybuchu: bojkot wobec katalońskich produktów), a może to jakiś nowy "max-mix" wszystkiego tego, co się nagromadziło poprzez nienawiść.
Bez argumentu....żadnej refleksji, ani empatii.



Jedyna i znana już wszystkim, lekcja hiszpańska z gwizdania, w prosty sposób ujawnia mentalność, która łatwo gubi się w tym, co utwierdza się w przemocy ciągłego powtarzania werbalnego, które ukrywa wprawdzie impotencję. Podsumowując: jedynym rzeczywistym fenomenem ich dominacji stanowi jednomyślność, na myśl której popadamy w wariactwo, podczas którego ujawnia się brak możliwość jego opanowania. Czas na hiszpańskie przysłowie: „Kiedy nieprzyjaciel popełnia błąd, pozostaw go samemu sobie”.



López Tena Alfons, Lliçons de la xiulada,Suplement Cultura, "Avui" des del 1976, 24 maig 2009, pp.26.